Ερημωμένη πόλη σε ξαναχτίζω.
Άνοιξε τα μάτια σου σε μένα.
Σταμάτα πια να τριγυρνάς,
ψάχνοντας κάπου να κρυφτείς.
Θεριά σε περιμένουνε στο κάθε σπηλιαράκι.
Ζήσε στο πουθενά αφού από κει έρχεσαι
Τζελαλεντίν Ρουμί

Η Βιολέτα γεννημένη στην Κωνσταντινούπολη από Ελληνίδα μητέρα και άγνωστο πατέρα και υιοθετημένη από την αμερικανική οικογένεια των Ρέην, ψάχνοντας με την ενηλικίωση της να ανακαλύψει τις πατρογονικές της ρίζες, μέσα από ένα οδοιπορικό ζωής για δέκα περίπου χρόνια μετά το 1922 στις Ιωνικές πόλεις, βιώνει το δράμα της επόμενης μέρας της Μικρασιατικής καταστροφής.
Τον εξαθλιωμένο τούρκικο λαό, τις ρημαγμένες πόλεις, την πλήρη απουσία των Ελλήνων, το Τάγμα των Δερβίσηδων και τη σχέση της με το Δερβίση Αβδούλ, το Ορφανοτροφείο της Πριγκίπου και την ορφανή Ευθαλία, το νοσοκομείο του Μπαλουκλί και τον ακρωτηριασμένο Ζεΐμπέκη Μανούσο, την Κωνσταντινούπολη του χάους, της διαφθοράς και του εγκλήματος.
Όλα αυτά όμως θα την οδηγήσουν πρώτα στη συμφιλίωση με τον ίδιο τον εαυτό, την ελληνική της οικογένεια, τον πρόσφυγα πατέρα της Γιάννη και την κοινωνία των προσφύγων, ανατρέποντας έτσι τα μέχρι τότε δεδομένα της ζωής της.
Θα βρει τελικά αυτό που ψάχνει;

“Με έκανες πάλι να σταθώ στα πόδια μου και να χορέψω τον Ασίκικο Ζεΐμπέκικο.
Εκείνο που βαθιά με άγγιξε είναι ότι σε αγάπησα κι ένοιωσα για λίγο άντρας και «Ζεΐμπέκος..»

Μανούσος