Ο κόσμος και ο άνθρωπος
Μικρός ο κόσμος και ασήμαντος και άσωτος
Το ίδιο και ο άνθρωπος
Και χρέος του καθενός να τον ταρακουνήσει
Πρώτα τον εαυτό του και ύστερα τον κόσμο τούτο

Να πολεμήσει με όπλο του το δίκιο και σύμμαχο την γνώση
Για να χει αύριο μερτικό στον Ήλιο και στον Άδη
Και σαν θα πει πια δεν μπορώ μονάχος
Τον κόσμο να τον σώσω δεν είναι δικιά μου μοίρα

Φαρμάκι κίτρινο να πιει και να αποδειπνήσει
Δίχως μιλιά να βγάλει και όλα να τ αφήσει
Στην στράτα μόνος του να βγει τον ήλιο να αντικρύσει
Του γέρου του πατέρα του να μην ξαναμιλήσει
Να γίνει κίτρινο πουλί και ολόμαυρο κοράκι

Να βγει να μην ξαναφανεί στην γκρίζα πολιτεία
Το χρέος του το έκαμε και οδεύει για τον ήλιο
Το χρέος του το έκαμε και οδεύει για τον Άδη